HERKES ÖNCE KENDİNİ SORGULASIN

Konyaspor, Samsunspor deplasmanında sadece üç puan kaybetmedi. Camiada Sabır, inanç, güven, umutlar, hayaller maalesef tükenmeye başladı.

Ligin 11. haftasında, sekiz maçtır galibiyet alamayan, ciddi bir kriz yaşayan Samsunspor'a 1-0 mağlup olmak sıradan bir deplasman yenilgisi olarak değerlendirilemez. Çünkü bu mağlubiyet, Konyaspor'un sezon başından beri yaşadığı sorunların artık görmezden gelinemeyecek noktaya geldiğinin son göstergesidir.

Bu tabloyu hangi gerekçeyle açıklayacağız? Şanssızlık mı, hakem hataları mı, sakatlıklar mı, uyum süreci mi?

Artık bunların arkasına sığınmanın kimseye faydası yok.

Transfer yapılmış olmak için transfer yapmak, isimleri bir araya getirmek, futbolcu sayısını artırmak kadro planlaması değildir. Konyaspor'un kadrosuna baktığımızda bazı bölgelerde alternatiflerin, bazı bölgelerde ise ciddi soru işaretlerinin bulunduğunu görüyoruz.

Takımın hücum organizasyonları neden bu kadar sınırlı? Üretkenlik neden bu kadar düşük? Gol yollarında neden istikrarlı bir çözüm bulunamıyor? Takım geriye düştüğünde oyunun kaderini değiştirebilecek alternatifler nerede?

Konyaspor taraftarının İlhan Palut'a duyduğu sevgi ve güven elbette önemli. Bir teknik direktörün başarısı geçmişte kazandığı maçlarla değil, bugün takımına oynattığı futbolla ölçülür. Samsunspor karşılaşmasında Konyaspor'un özellikle ilk yarıdaki görüntüsü düşündürücüydü. Rakibin sekiz maçlık kötü serisini bitirmek için sahaya çıkmış bir takım görüntüsü veren Konyaspor, şu ana kadar tüm maçlarda gördüğümüz gibi üretkenlikten uzaktı.

Teknik direktörlük yalnızca kadro açıklamak ve maç sırasında oyuncu değiştirmek değildir. Oyuncuya doğru rolü vermek, takımın oyun kimliğini oluşturmak ve kötü gidişe müdahale edebilmektir. İlhan Palut'un artık geçmişin kredisiyle değil, bugünün sonuçlarıyla değerlendirilmesi gerekiyor.

Sahaya çıkan, mücadele eden, ikili mücadeleye giren, pozisyon üreten ve gol atan futbolculardır. Yönetim kadroyu kurar, teknik direktör taktiği belirler ama sahadaki sorumluluk futbolcunun omuzlarındadır. Konyaspor forması giymek yalnızca profesyonel bir sözleşmeye sahip olmak değildir.

Bu formanın arkasında bir şehrin beklentisi, bir taraftarın sevgisi, bir camianın tarihi vardır.

Kaybedebilirsiniz, kötü oynayabilirsiniz, rakibiniz sizden daha iyi olabilir. Futbolun doğasında bunlar vardır. Ancak mücadele etmeden, reaksiyon göstermeden, kazanmak için gereken inancı sahaya yansıtmadan maç tamamlayamazsınız.

Taraftarın görmek istediği yalnızca galibiyet değildir. Kaybedilen maçta bile son düdüğe kadar savaşan, formasının hakkını veren bir takımdır.

Konyaspor Yönetimi her fırsatta Konya’mızın, taraftarların ve şehrin takıma destek olması gerektiğini vurgulamasını anlıyorum. Elbette Konyaspor bu şehrin ortak değeridir. Bu takımın yaşaması, büyümesi ve başarılı olması için şehrin bütün dinamiklerinin elini taşın altına koyması gerekir.

Yönetimimizin Şehirden destek beklemesi ne kadar doğalsa, taraftarın da yönetimden hesap sorması o kadar doğaldır. Taraftara sürekli fedakârlık çağrısı yapmak yerine, o fedakârlığın karşılığında sahada bir takım görmeyi istemekte hakkımız olsa gerek. Çünkü puan kaybedebilirsiniz, maç kaybedebilirsiniz ama kaybetmeyi alışkanlık hâline getirirseniz bunun devamı çok daha kötü günlerin göstergesidir.

Bugün 11 haftada 8 puan toplayan bir Konyaspor varsa bunun sorumluluğunu herkes kendi payına düşen ölçüde üstlenmelidir.

Yönetim yanlış planlama yapıyor, İlhan Palut takımına doğru futbolu oynatamıyor, futbolcular mücadele etmiyor formanın ağırlığını hissetmiyorlar ama bunun acısını Konya şehri Konyaspor taraftarı çekiyor.

Çünkü bu taraftar kötü sonuçlara da katlanır, zor günlere de göğüs gerer. Ama umutsuzluğa, plansızlığa ve mücadele eksikliğini kabullenemez ve alışmak zorunda değildir.